• Witamy
  • Pokaż cały świat
  • Europa
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Północna
  • Afryka
  • Azja
  • Oceania
York -Clifford Tower i miasto
Andrzej Andrzej
Andrzej
Data: 20-08-2015 19:07
Wszystkie punkty:155 z 234 pkt.
Ocena albumu: ocena ocena ocena ocena ocena 3.31
Głosy: brak
Opracowanie albumu:155 z 165 pkt.
Komentarze: 0
Porady praktyczne: 6
Wizyty: 1371
York -Clifford Tower i miasto
Witam w II czesci prezentacji miasta York , dzisiaj pokaze Wam wieze Clifford Tower -pozostalosci po zamku miasta York, ulice miasta , mury otaczajce Stare Miasto oraz ruiny St. Mary’s Abbbey w Museum Gardens, zapraszam.

Historia Wiezy -Clifford Tower
Znalazlem ciekawy opis w jezyku polskim w necie o historii zamku i teraz Wam go zacytuje ( cytat ze strony -imigrantka.blox.pl/2010/11/Clifford8217s-Tower-8211-Wieza-Clifford-w-miescie.html).

W strategicznym miejscu pomiedzy dwoma rzekami Ouse i Foss został tu wybudowany w czasie podboju normańskiego drewniany gródek stożkowy (motte and bailey).William Zdobywca zastosował okrutną taktykę niszczenia wszystkiego, co napotkał na swojej drodze, budynki, zwierzęta domowe i ludzi.
Zniszczony w czasie działań wojennych zamek został odbudowany, ale była to nadal konstrukcja drewniana, w tym to miejscu w 1175 roku Henryk II odebrał hołd od króla Szkocji Williama.
Tutaj też w 1190 roku rozegrała się tragedia, w której zginęło około 500 mieszkańców miasta o pochodzeniu żydowski. Wszystko zaczęło się, gdy zadłużony u żydowskiego bankiera Richard de Malbis (Richard Malebisse), wykorzystał pożar w mieście do podburzenia ludzi przeciw Benedyktowi z Yorku agentowi bankiera Arona z Lincoln, u którego miał on długi, a raczej przeciw jego rodzinie, bo sam Benedykt zmarł jakiś czas przedtem. Podjudzony tłum zaatakował i spalił dom oraz zamordował wdowę i dzieci Benedykta. Przestraszony tymi wypadkami lider wspólnoty żydowskiej w mieście Josce (Joseph) z Yorku poprosił o schronienie w Zamku dla własnej rodziny i innych przedstawicieli swojej społeczności. Tłum rządny krwi otoczył Zamek a potem rozegrała się tragedia, komendant Zamku opuścił a gdy chciał do niego wrócić, uciekinierzy odmówili otworzyć przed nim bramy w obawie, że oblegający chrześcijanie wedrą się razem z nim. Komendant poprosił o pomoc szeryfa i odziały lokalnej milicji, razem przypuścili oni szturm na Zamek.
Dnia 16 marca 1190 roku wieża stojąca w tym samym miejscu (na kopcu), co obecna stanęła w płomieniach, zginęło kilku uciekinierów, ale większość z Josce ( Józefem) i rabinem Yom Tov z Joigny popełniła samobójstwo woląc śmierć niż dostać się w ręce rozwścieczonego tłumu. Nawet ci, którzy się podali, zostali zamordowani mimo obietnicy darowania życia - jeśli się poddają. Urzędnicy królewscy odwołali z funkcji szeryfa i komendanta Zamku, nałożyli na miasto wysoką karę, ale główni winowajcy i prowodyrzy uciekli i nie zostali postawieni przed sąd. Po tych wydarzeniach wybudowano kolejny drewniany Zamek podwyższając kopiec o 13 stóp, kosztowało to 200 funtów a ukończono go w 1194 roku. Niestety silny sztorm z końca lat 20tych XIII wieku zniszczył drewnianą wieżę
Król Henryk III rozkazał wybudować na tym miejscu Zamek murowany, chodziło o umocnienie linii obronnej przeciw wojowniczym Szkotom. Budowę rozpoczęto w 1245 roku trwała ona około 20 25 lat, kosztowała 2500 funtów a rezultatem była kamienna wieża mieszkalno obronna (keep) nazwana Wieżą Królewską, oraz podgrodzie otoczone murami i dwie bramy
W czasie rebelii baronów przeciw królowi Edwardowi II w 1322 roku tutaj został stracony jeden z rebeliantów Roger Clifford, w tym Zamku mieszkała w 1327 roku Izabela Francuska żona Edwarda II matka Edwarda III, który poślubił w 1328 roku królową Filipę w pobliskiej Katedrze – York Minster. Mieścił się tu skarbiec w czasie licznych kampanii wojennych przeciwko Szkocji, mennica, ale pod koniec średniowiecza zaczęło to miejsce trochę podupadać do tego stopnia, że król Richard III rozkazał jej zburzenie i budowę nowej. Zginął on jednak w czasie bitwy pod Bosworth i jego rozkaz nie został wykonany. W czasie wojny domowej w XVI wieku zwolennicy króla pod dowództwem ostatniego Hrabiego Cumberland Henryka Clifforda zajęły Zamek i dokonała potrzebnych napraw stawiając czoła wojskom parlamentarzystów. To właśnie jemu wieża zawdzięcza swoje imię. W XVIII wieku w budynkach powstałych na terenie zamku mieściły się więzienia i taką funkcję pełniły one do lat 30 tych XX wieku, w 1935 roku większość budynków więziennych została wyburzona
Obecna wieża to ruiny budowli z rozbudowy w XIII wieku za czasów Henryka III. Na dziedzińcu wieży (pusty dziś środek) mamy makietę pokazującą jak wyglądało to miejsce po ukończeniu przebudowy. Podgrodzie zostało otoczone murami kamiennymi z wieżami obronnymi i dwoma bramami głównymi i jedną bramą i pomostem łączącym Wieżę – Stołp (Keep) z podgrodziem obie konstrukcje były otoczone fosą z wody z obu rzek. Historycy uważają, że na podgrodziu był kaplica, więzienie, dwa hole ( halls) zapewne do zgromadzeń lub dla drużyny, jako kwatery, spano na podłodze na workach ze słomą oraz były to miejsca spożywania posiłków, obok była kuchnia
Do konstrukcji wieży i reszty umocnień zatrudniono mistrza kamieniarskiego rodem z Francji Henrego de Rayns oraz stolarza Simona z Northampton, musieli być dobrymi fachowcami, bowiem zostali zatrudnieni przy budowie zamku w Windsorze a także przy budowie w Opactwie Westminster. Mistrz Henry pracował także przy fortyfikacjach w Etampes w pobliżu Paryża i co ciekawe Wieża – Stołp w Yorku i te francuskie umocnienia zostały wykonane na podobnym planie i w podobnym stylu. Była to dwupoziomowa konstrukcja, na planie czterolistnej koniczyny, z czworokątną wieżą bramową
Pierwsze piętro było podtrzymywane kamiennym filarem na środku konstrukcji. Dziś niestety mamy tylko mury zewnętrzne i pusty dziedziniec, trzeba poruszyć wyobraźnię i zapełnić te mury możnymi, służbą i rycerzami. Mamy dobrze zachowane otwory okienne, kominki i dwie klatki ze schodami kręconymi, którymi można wejść na szczyt wieży i przejść sie -.....koniec cytatu

A oto kolejny cytat o fascynujacej historii Yorku (pochodzi ze strony polemi.co.uk/turystyka-w-anglii/miasta-miejscowosci/york-7823)

Historia Yorku
Nazwa miasta wywodzi się od łacińskiej nazwy rzymskiej osady nazywanej Eboracum, Eburacum bądź Eburaci. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z lat 95-104 n.e. W VII wieku Anglicy nazywali miasto Eoforwic. Gdy w 866 roku zdobyli je wikingowie, przekształcono to na Jórvík i to jest bezpośrednim poprzednikiem obowiązującej dzisiaj nazwy York.

Archeologiczne wykopaliska świadczą o tym, że już w mezolicie, czyli ok. 7-8 tys. p.n.e. na terenach dzisiejszego miasta osiedlali się ludzie. Nie wiadomo jednak, czy były to osady stałe, czy jedynie czasowe. Do momentu, aż pojawili się tam rzymianie, tereny zasiedlane były przez celtyckie plemię.

Miasto zostało założone w 71 roku n.e., gdy rzymski Dziewiąty Legion podbił siedliska Celtów. Nad rzeką Ouse wybudowali drewniany fort. W późniejszych latach przebudowano go i drewno zastąpiono kamieniem. Mieścił 6 tys. żołnierzy. Fort znajdował się w miejscu dzisiejszej katedry. Podczas wykopalisk archeologicznych odnaleziono fragmenty murów.

York był dla rzymian główną bazą militarną. Przebywali tam cesarze – Septymiusz Sewer i Konstantyn I. Ten drugi zmarł w mieście w 306 roku. Wtedy żołnierze ogłosili władcą jego syna – Konstantyna I Wielkiego.

W V wieku miasto przejęli Anglosasi. Ze względu na bliskość dwóch rzek – Ouse oraz Foss, często nawiedzały je powodzie. Dopiero w VII wieku król Edwin z Northumbrii dokonał rekultywacji terenów i uczynił z Yorku swoją siedzibę. W 627 roku wybudowano pierwszą katedrę.

Gdy w 866 roku pojawili się wikingowie, przekształcili miasto w ważny port, z którego wysyłano towary do Europy północnej. Ostatni duński król - Eric Bloodaxe został usunięty stamtąd w 954 roku przez króla Edreda, która połączył kraj w jedność.

W 1068 roku, dwa lata po podboju Anglii przez Normanów, mieszkańcy Yorku wszczęli bunt. Wszystko szło po ich myśli, dopóki nie pojawił się sam Wilhelm Zdobywca, który rozprawił się z rebelią. Podczas tłumienia powstania, pierwsza kamienna katedra została zniszczona, ale Normanowie podjęli decyzję o wybudowaniu nowej. W 1190 roku zamek w Yorku był miejscem masakry tamtejszych Żydów. Zginęło co najmniej 150 osób.

XII wiek to początek rozwoju miasta. Ze względu na bliskość rzeki Ouse oraz Północnego Wielkiego Szlaku, stało się ono ważnym ośrodkiem handlowym. W 1212 roku król Jan nadał Yorkowi pierwszy przywilej, który potwierdzał prawa do handlu w Anglii i Europie. Gospodarka otrzymała dodatkowy bodziec, gdy król Edward I umieścił tam swoje wojska biorące udział w wojnie ze Szkocją. Ryszard II w 1396 roku nadał Yorkowi kolejne przywileje, dzięki którym mogło się cieszyć sporą autonomią.

W czasach Turdorów, miasto przeżywało kryzys. Gdy za panowania Henryka VIII kraj przyjmował nową religię, w Yorku zlikwidowano wiele klasztorów, a także szpital św. Mikołaja i św. Leonarda – największą taką instytucję na północy Anglii. Doprowadziło to do buntu katolików. Henryk VIII ostatecznie zaprowadził spokój, a miasto zaczęło się rozwijać dzięki handlowi i usługom.

Z Yorku pochodził Guy Faweks – katolik, którzy sprzeciwiając się władzy anglikanów, chciał w 1605 roku wysadzić w powietrze budynek parlamentu w Londynie. Do zamachu nie doszło.

Podczas angielskiej wojny domowej, w 1644 roku York został przejęty przez parlamentarzystów. Do miasta przybył książę Rupert i jego 15 tys. żołnierzy. Zostali pokonani w bitwie pod Marston Moor. Zwolennicy parlamentu utrzymali miasto nie na długo i wkrótce poddali się sir Thomasowi Fairfaxowi.

W 1688 roku zlikwidowano w Yorku garnizon i został on zdominowany przez szlachtę i kupców. Duże wpływy nadal posiadali duchowni. Spora konkurencja ze strony pobliskich Leeds i Hull, sprawiła, że York utracił pozycję hegemona handlu na północy. Jednak jego rola społeczna i kulturalna rosła.

George Hudson to człowiek, który w 1839 roku sprowadził do Yorku kolej. Mimo tego, że ostatecznie skończył on jako bankrut, wcześniejsze promowanie jego przedsiębiorstwa York and North Midland Railway sprawiło, że pod koniec XIX wieku York, dzięki kolei, bardzo dobrze prosperował.

Na początku XX wieku North Eastern Railway umiejscowiło tam swoją siedzibę i fabryki. Kolej miała duży wpływ na pojawienie się takich firm jak wytwórnie słodyczy Rowntree's Cocoa Works oraz Terry's of York. Oba przedsiębiorstwa zatrudniały sporo pracowników.

W połowie XX wieku York zaczął stawać się miastem turystycznym. W 1975 roku otwarto tam muzeum kolejnictwa, a w 1984 Jorvik Viking Centre. W 2007 roku ogłoszono go europejskim miastem turystyki.


Miasto mnie zauroczylo, pewnie bede do niego wracal mimo znacznej odleglosci od Birmingham, jesli planujecie zwiedzanie Anglii -to miasto zasluguje na odwiedziny,pozdrawiam Andrzej


Lista zdjęć
48
Najbliższe albumy
Porady praktyczne 6
Każdy zalogowany Użytkownik może tu dodać swoje porady praktyczne dotyczące miejsca / kraju.
Uwaga! Zanim dodasz poradę praktyczną sprawdź, czy taka informacja już nie istnieje. Powtarzające się lub nic nie wnoszące porady będą usuwane.
reklama WorldBook
Komentarze
nowy komentarz niezalogowanego Użytkownika
Zarejestruj się i korzystaj z pełnej funkcjonalności portalu.
Uwaga! Administracja zastrzega sobie prawo do usunięcia komentarza
Zgodnie z art. 13 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016) informuję, iż:
  1. administratorem Pani/Pana danych osobowych przekazanych na portal Worldbook jest NAV.COM Krzysztof Langier, Grzegorz Kowalik Sp.k z siedzibą w 42-200 Częstochowa, ul. Dąbrowskiego 7.
  2. kontakt z Inspektorem Ochrony Danych - iod@nav.com.pl,
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu umożliwienia korzystania z zasobów Worldbook - na podstawie Art. 6 ust. 1 lit. b ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.
  4. odbiorcami Pani/Pana danych osobowych będą wyłącznie podmioty uprawnione do uzyskania danych osobowych na podstawie przepisów prawa
  5. Pani/Pana dane osobowe przechowywane będą przez okres zgodny z odnośnymi przepisami prawa
  6. posiada Pani/Pan prawo do żądania od administratora dostępu do danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania oraz prawo do przenoszenia danych
  7. ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego
  8. podanie danych osobowych jest dobrowolne, jednakże odmowa podania danych może skutkować odmową realizacji usługi